Był to powrót do źródłowych kwestii    teatru, do fenomenu ludzkiej twarzy,    maski i repliki; odwołanie się do    problemu tożsamości sztuki aktora    dziś; aktora, który może być modelem    współczesnych kłopotów człowieka    z wielością własnego "ja", z naszą    sytuacyjną egzystencją
            o "wielu twarzach".
     Była to zarazem jedna z pierwszych    w Polsce, a zapewne także w Europie    i świecie, próba wykorzystania sztuki    środków elektronicznych do obrony    przed tąże samą cywilizacją    elektroniczną i jej uroszczeniami.
     Tak jak przeciw mitom można    wypowiadać się tylko przy pomocy    innych mitów, tak dziś, tylko za sprawą    techniki można będzie odbudowywać -    unicestwioną przez technikę - Naturę.